Hemel of
hellevaart -
8 mei 2010
Halverwege de Markerwaarddijk ligt
een klein strandje. Dat is het vertrekpunt voor onze vaartocht met een klein
boogje op en neer naar Enkhuizen. Het water is vlak, de lucht is grijzig en dat
blijft zo 30 kilometer lang. In mijn hoofd verbouw ik het standaardzinnetje:
“bij windkracht 5 of meer gaat de tocht niet door” tot “bij windkracht 3 of
minder …”. Vaarleider Jan kan daar wel om lachen. Op de terugweg bouwt hij wat
speelse elementen in de tocht, waardoor de afstand spelenderwijs wordt
overbrugd. We oefenen het synchroom-kajakken in twee linies van vier en de
bewegende slalom waarbij één kajakker tussen de andere zeven kajakkers door
vaart. Ook Jannes krijgt de smaak te pakken en brengt een wedstrijdelement in
door ons om de 10 seconde te laten starten met als opdracht om de voorganger in
te halen. Tenslotte gaan we voor de zoveelste keer het slepen oefenen en het is
nauwelijks te geloven maar nog steeds zijn er sleeplijnen die niet uitrollen en
tasjes die eraf vliegen!
In Enkhuizen is er een jazz-festiviteit dus we maken een kleine
wandeling. Niet te lang want dan komen de ‘zeikgeiten’ in de problemen. Maar
liefst vijf stuks op een groep van acht. Het is dat iemand dat over zichzelf
zegt anders zou ik me nog geshockeerd kunnen voelen. Maar met de lach en het
twinkelend oog van Han erbij, moet ik er om lachen. Tussen de peddelslagen van
zo’n tochtje door, leer je elkaar goed kennen, mits je er oog en oor voor hebt.
Een telefoontje naar een lief die alles is en gemist wordt, een praatje met een
verliefde helft van een pasgetrouwd stel: het lijkt wel of de hemel op aarde
gedaald is. Maar dan lopen we ineens langs een steeg die me weer met beide
voeten op de grond plaatst: tussen hel en vagevuur. Ook daar heb ik vandaag
verhalen van gehoord…
foto:
Jannes Wulms
